ΑΠΕΣΒΕΤΟ ΚΑΙ ΛΑΛΟΝ ΥΔΩΡ...

Νερό δε βγαίνει απ’ την πηγή
τα χείλη έχουνε στεγνώσει.
Στον ουρανό δε λέει η γη
τα μάτια ακόμη να σηκώσει.

Ζω στης σιωπής σου την ηχώ
μα κάθε νύχτα περιμένω
να τρέξει μέσα μου,ιχώρ,
το αίνιγμά σου φωτισμένο.

Μου φαίνεται όλη η Αττική
γλυπτό που σκάλισε ο Φειδίας,
όμως το μέλλον κατοικεί
νεκρό στο στόμα της Πυθίας.

Κυλούν οι λέξεις ποταμός-
πνίγεται μέσα τους ο ρήτωρ.
Μα ο τελευταίος σου χρησμός:
«απέσβετο και λάλον ύδωρ».

ΧΡΗΣΜΟΙ , ΤΕΛΟΣ

ΑΣ ΜΙΛΗΣΩ ΛΟΙΠΟΝ...

Όταν πέθανε η Πυθία, δε σκεφτόμουν καν τι θα κάνω με τους Χρησμούς. Ο πόνος οδηγούσε στην απομόνωση καθώς και σε ενστικτώδεις αντιδράσεις.

Πριν καν μπω στη διαδικασία του να σκεφτώ,πολλοί φίλοι της εξέφρασαν σε email τους την επιθυμία τους να συνεχίσω να γράφω στους Χρησμούς,έτσι,εις μνήμην.
Το θεώρησα πολύ φυσικό-μα η όρεξη δεν υπήρχε...Αποφάσισα,με βαριά καρδιά είναι αλήθεια,να συνεχίσω το μπλογκάρισμα,μόνο γι’ αυτό το λόγο.Έτσι αποφάσισα και να κλείσω-τουλάχιστον προσωρινά-το άλλο μου μπλογκ, το kyriaz και να αφιερωθώ μόνο σ’ αυτό...

Απ’ τη μέρα του θανάτου της και μέχρι σήμερα μπαίνω στους Χρησμούς σα να προσπαθώ –ματαίως – να ξεθάψω έναν νεκρό...Δε μου είναι καθόλου εύκολο αυτό-πιστέψτε με...
(Δεξιά,στο περιθώριο,οι τελευταίες στιχουργικές της επιλογές,θα παραμείνουν άθικτες-σαν τ' αγαπημένα αντικείμενα ενός τεθνεώτος στο δωμάτιό του, απ' τους γονείς του...)

Απ’ την άλλη θα ήθελα να μιλώ εδώ για εκείνην,έτσι,σα να ‘ταν δυνατό να μην τη σκεπάσει εκτός απ’ το χώμα κι η λήθη...

Και μοναδικός μου στόχος είναι η κατά το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση των στίχων της,πολλοί απ’ τους οποίους βρίσκονται και σε αυτό εδώ το μπλογκ...

Η ενασχόλησή μου και με.. «άλλα θέματα» σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει πως «ξέχασα», «ξεχάστηκα», «προχώρησα μπροστά»...Απλώς, προσπαθώ να μη μετατρέψω αυτόν το χώρο σε ένα βαρύ «τοπίο» πένθους και κατήφειας...Θα ήθελα εδώ να γράφω για οτιδήποτε «ζωντανό», σα να κρατώ παρέα μ’ αυτά τα λόγια στην Πηγή μου...
Όπως ακριβώς τότε που ήταν στο νοσοκομείο,ήθελε να μην της μιλάμε για την αρρώστια της,έτσι κι εδώ,προσπαθώ-πολλές φορές ατυχώς-να μην της μιλώ για το θάνατό της...,έτσι,για να ξεχαστεί...

Σε καμιά περίπτωση δε θα ήθελε να μηρυκάζω δάκρυα...Κι αν το κάνω, ας το κάνω καλύτερα μακριά από εδώ...

Την Πηγή εξάλλου δεν την κουβαλάω πάνω σε μαύρα ρούχα ούτε μέσα σε αβαθείς λέξεις, μα κάτω απ’ τη σάρκα μου...

(Το τραγούδι για τον Αττίκ που ακούγεται,από το cd του Μαυρουδή carte postale,
όποτε το άκουγε,μου έλεγε πως της έφερνε δάκρυα...)

*Θεοδόση,είναι υπέροχο αυτό που έγραψες...

Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ... ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ!

(αν και περισσότερο θα του ταίριαζε ο ρόλος του...Γκόλουμ.)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΥΤΟ,ΠΡΙΝ ΨΗΦΙΣΕΤΕ...

http://o-kairos.blogspot.com/2007/09/blog-post.html

Από έναν εξαιρετικό Γιώργο Τετράδη...(ο ΚΑΙΡΟΣ της Ελευθεροτυπίας)

ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΣ

Δεν έχω ιδέα
τι κι αν θα ψηφίσω
αρκεί να ξυπνήσω
καλά και ωραία.

Τη γνώμη μου παίρνουν
για δημοσκοπήσεις.
Είσαι ό,τι ψηφίσεις-
μπροστά τους με σέρνουν.

Τα χέρια κουνάνε
καθώς ομιλούνε
τη μάσκα φορούνε -
μ' αυτήν,πώς θα φάνε;...


Συντάξεις μου τάζουν
προτού να γεράσω
και για να γελάσω
τα σάλια τους στάζουν.

Τον ώμο χτυπούνε
και με ξεσκονίζουν
μα πώς θα με βρίζουν
αν δεν ξαναβγούνε...

Το μάτι μού κλείνουν
να κλείσω τα μάτια
σ’ ανθρώπων κομμάτια
τις κάλπες τους στήνουν.

Σ’ αφίσες γελούνε
χωρίς μια ρυτίδα.
Τους κλαίει η κλεψύδρα
που δεν ξεγελούνε.

Με ζόρι τραβάω
σχολειό να ψηφίσω
κι αφήνω πιο πίσω
αυτό που πονάω.

Αχ ποιον να σταυρώσω
με λέξεις καρφάκια,
αρκούν τα στιχάκια
τη χώρα να σώσω;...


Την κάλπη σιμώνω
την τρύπα στοχεύω
το τζάμι χαϊδεύω
τους ώμους σηκώνω...

ΟΡΦΕΑΣ ΚΙ ΕΥΡΥΔΙΚΗ

Ποτέ δεν ήχησε μια λύρα τόσο ωραία
όσο στα χέρια τ' απαλά ενός Ορφέα.
Κανένα έπαθλο ποτέ, καμίας νίκης
είχε τη λάμψη των ματιών της Ευρυδίκης.

Γι' αυτό την έχασε απ' το Χάρο, τόσο νέα...
μα η ελπίδα πάντοτε πεθαίνει τελευταία!
Με τους λυγμούς της λύρας του μπήκε στον Άδη
τα μάτια θάμπωσε νεκρών μες στο σκοτάδι.

Έτσι τον Πλούτωνα κατάφερε να πείσει
με τη νεκρή αγάπη του στη γη να ζήσει
μα ούτε ένα βλέμμα, απείλησε, ούτε ένα χάδι,

την Ευρυδίκη του στο φως μονάχα νά δει.
Κάποια στιγμή, δεν άντεξε να μη γυρίσει-
τα χείλη σμίγει - το κενό, για να φιλήσει...

*Στα ηχεία σας η φωνή της Πηγής Καφετζοπούλου

Luciano Pavarotti

Μέσα στην τόση αηδία της προεκλογικής περιόδου,
μια φωνή δυνατή έκανε γκελ στα σύννεφα
για να επιστρέφει πάντα στις καρδιές μας
δίχως να ζητά τίποτε από εμάς...

Ευχαριστούμε κύριε Παβαρόττι...

(Ως τώρα στη ζωή μου δυο αντίθετοι πόλοι με μαγνητίζουν:
μια σχεδόν χριστιανική αγάπη προς τον πλησίον
κι ένας άνευ ορίων μισανθρωπισμός.
Ευγνωμονώ τους ελάχιστους
που μου προσφέρουν το μέγιστο:
το δέος μου για τον Άνθρωπο...)

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΩΝ ΠΡΟΒΑΤΩΝ...

Ανήμπορο το χέρι μου να γράψει μιαν αράδα
και να 'χουν τα γραφούμενα το πείσμα μιας γροθιάς,
τώρα που κάλπες στήνονται σε όλη την Ελλάδα
κι αφήνουμε το μέλλον μας στο έλεος της φωτιάς...


Μοιραίοι,ανυποψίαστοι,προσμέναμε ένα θαύμα
από ψηλά βοήθεια θεού ή καναντέρ...
Πάνω σε τραύματα παλιά χαίνει το νέο τραύμα
κι η πτώση ως τον πάτο μας δεν θα 'χει κασκαντέρ...

*Τη φωτογραφία τη βρήκα στο μπλογκ του preza tv.